Bir İçten Sitem

deli gibi koşarak 
kaçsam diyorum 
bulunduğum yerden 
bu beni bırakıp 
ben nereye gideceğim 
nereye gittiğim fark eder mi 
bu ben benimle oldukça 
nereye gitsem çıkacağım yer 
ben değil miyim

biraz duygusal az romantik 
ve hiç gülmeyen insanlarız 
kahkahalarımız duygusallığımızı 
gizlemek için birer perde 
bu perde belki de 
son oyundur hayatımızda

hayatımız 
bir televizyon kadar renkli değil 
olsa olsa babalarımızın anlattığı 
siyah beyaz filmlerdir 
kimse görmesin diyedir

kendimi saklayışım 
biraz sevap 
ve bolca günahım 
Allah’ım senden saklayamıyorum 
bunları affet

günahlarım 
vapurun etrafında dolanan 
martılar gibi 
üşüşüyor üzerime 
günahlar 
şimdi bilmem kaç beğeniye

yazılıyor sosyal medyada 
biraz egzoz dumanı iyi gelecektir
istanbulun o eşsiz 
pisliği üzerine 
o varoşluğun yine üstünde 
hani o hafta sonları 
üstünde gezinen insanların 
çokluğuyla övünmen nerede 
sen de çok yalnızsın istanbul 
yalnız ve kirlisin artık 
tıpkı ben gibi 
kabul et

kirlendik dostum 
temiz değiliz eskisi gibi 
insanlar bizi bitirdi 
ve bizi seviyormuş gibi yapıyorlar 
bu belki de en büyük kazıkları bize

ben seni seviyorum istanbul 
ben senin 
gece kimsesizken 
o seni üzenleri 
saklarmışçasına 
sessizliğe bürünmeni seviyorum 
biraz kuşkulu ve çokça meraklı 
soruyorum 
çoğu insanın 
hayatını kararttın 
cehenneme gitmeni istesem 
kızar mısın istanbul?