Mitolojik Hasret

Yokluğundan başka yoksulluğum mu var sanırsın.

Adem’in Havva’sı için izinsiz aldığı elmanın düştüğü yerde başlayan bir sevdanın

bugüne dek tek başlı silahşoruyum şimdilerde.

Ne geceye ağıtlar düzebilirim artık

Ne de bir şiirin içindeki kafiye olabilirim.

Memeden kesilmişim

Ağzımda hala süt kokan bir tat,

Göğsümün tam da şurasında sensiz atan tik taklı bir saat.

Eurupidies’le başladı bu trajedi

Bazen Oidipus oldum,

Bazen Elektra

Tüm dramlarda.

Annemi kaybettim senden önce

Sonra babamı

Ve en son da kendimi.

Bir kimsesizliğin kimliğini alıp verdiler elime.

Bazen yola koyuldum Emrah gibi

Bazense teşebbüs ettim türlü ölümlere

Mayakovski gibi.

Hepi topu üç şiir yazabildim sana

Ben adına yokluğun dedim

Başkalarıysa ölüm.

Yalnız sanaydı adamlığım.

Zira çok sevilmedim meyhanelerde.

Ya masamda yarım bir şarap vardı

Ya da Neyzenli küfürler.

Tohumlarım saçıldı manzarası çıkmaz sokaklara bakan beşinci sınıf otel odalarında

Çocuklarım oldu sayısını bilmediğim.

Yarıştım kâh Cemal’le kâh İskender’le…