Sylvia Plath’a

Acıların pençesinde kıvranırken

Gözyaşında düştüm kalbine Sylvia

Sen ki vahşi bir çiçek gibi durur

Hüzünlerle büyürsün

Anlaşılmadığını düşünüp kahrolursun

Ellerim omzunda, yanındayım Sylvia

Zannetme ki bir tek acı çeken,

Varoluşun yokluğunda sancıyan sensin

Tüm insanlığın yükünü sırtlanmış

Yalnız taşırım sanırsın

Ben varım görmüyorsun

Ölümün kıyısında öylece duruyorsun

Beklemelisin son nefesin kutlu yürüyüşünü.

Ben gökyüzünün saygın bir üyesiyim

Ne acı çeker ne de bir his duyarım,

Ruhsuz bir bedende oradan oraya savrulurum

Cennetin ortasında cehennemi yaşıyorum

Yalınayak kızgın kumlarda yürümek,

Zamansızlığın ötesinde bir zamana ait olmak,

Kalbinde aşkı ve acıyı hissetmek

Ne de güzel bilemezsin.

Gün gelip uçtuğunda göğe

Zerresi kalmayacak acıların ve hislerin

Hassas kalbin için bir cehennem olsa da bu dünya

Doğan güneşin yüzünde hissettirdiği

O sıcacık hissi yaşamaya devam etmelisin

Yazmalısın sen, hep yazmalısın

Yeryüzünü inletmeli şiirlerin

Tercüman olmak hislere, bu göklerde yok Slyvia

Şiir korunaklı bir sığınak

Ve en iyi anlaşılma biçimidir

Gün gelip uçtuğunda göğe, yazamayacaksın

Kimseler bilmeyecek seni

Şimdi, şu anda yaşa

Var olmanın dayanılmaz hafifliğini